پل چسپیک بی
پل چسپیک بی، که به طور رسمی به نام "پل یادبود فرماندار ویلیام پرستون لین جونیور" شناخته میشود، یکی از نمادهای برجسته ایالت مریلند در ایالات متحده است. این پل دوگانه، خلیج چسپیک را عبور میدهد و ساحل شرقی روستایی مریلند را به ساحل غربی شهری و حومهای آن متصل میکند. پل از استیونزویل در شهرستان کوئین آنز شروع شده و به پارک ایالتی سندی پوینت در نزدیکی آناپولیس، پایتخت ایالت، ختم میشود. این سازه بخشی از مسیرهای US 50 و US 301 است و نقش کلیدی در اتصال منطقه شهری بالتیمور-واشنگتن به مقاصد ساحلی مانند اوشن سیتی و ریهاوبث بیچ ایفا میکند. با طول تقریبی ۴٫۳ مایل (۶٫۹ کیلومتر)، این پل نه تنها یک شاهکار مهندسی است، بلکه نمادی از پیشرفت اقتصادی و اجتماعی مریلند به شمار میرود. از زمان افتتاح اسپن اصلی در سال ۱۹۵۲، این پل طولانیترین سازه فولادی پیوسته بر روی آب در جهان بود و تأثیر عمیقی بر زندگی مردم منطقه گذاشته است.
پل خلیج چسپیک
ایده ساخت یک پل بر روی خلیج چسپیک به اواخر قرن نوزدهم بازمیگردد. اولین پیشنهاد رسمی در سال ۱۹۰۷ برای مسیری از بالتیمور به تولچستر بیچ ارائه شد، اما به دلیل سقوط بازار سهام در سال ۱۹۲۹ لغو گردید. در دوران استعماری، مردم مریلند عمدتاً از قایق برای عبور از خلیج استفاده میکردند و کشتیهای مسافربری از آناپولیس به برود کریک در جزیره کنت و سپس به کلایبورن فعالیت داشتند. از سال ۱۹۱۹، خدمات کشتیرانی منظم برقرار شد و کمیسیون جادههای ایالتی از سال ۱۹۴۱ آن را مدیریت کرد. در سال ۱۹۴۳، پایانه غربی به سندی پوینت منتقل شد.
پس از تأخیرهای ناشی از جنگ جهانی دوم، ساخت پل در ژانویه ۱۹۴۹ تحت رهبری فرماندار ویلیام پرستون لین جونیور آغاز شد. این پروژه پس از دههها بحث سیاسی و مخالفتهای عمومی تکمیل گردید و اسپن شرقی (اصلی) در ۳۰ ژوئیه ۱۹۵۲ افتتاح شد. در آن زمان، این پل با طول ۴ مایل، طولانیترین سازه فولادی پیوسته بر روی آب و سومین پل طولانی جهان بود. هزینه ساخت آن ۴۵ میلیون دلار بود و توسط شرکت جی.ای. گرینر (که اکنون بخشی از AECOM است) طراحی شد. به دلیل افزایش ترافیک، مطالعهای در سال ۱۹۶۴ برای اسپن موازی انجام شد و ساخت آن در سال ۱۹۶۹ آغاز گردید. اسپن غربی در ۲۸ ژوئن ۱۹۷۳ افتتاح شد و هزینه آن ۱۴۸ میلیون دلار بود. پل در سال ۱۹۶۷ به نام لین نامگذاری شد.
پل بی مریلند
پل چسپیک بی از فولاد و بتن ساخته شده و شامل دو اسپن موازی است: اسپن شرقی (کانتیلور) و غربی (تروس پیوسته)، هر دو با بخشهای تعلیقی. طول اسپن شرقی ۲۱٬۲۷۳ فوت (۶٬۴۸۴ متر) و عرض ۲۸ فوت است، در حالی که اسپن غربی ۲۱٬۰۴۷ فوت (۶٬۴۱۱ متر) طول و ۳۸ فوت عرض دارد. ارتفاع برجهای شرقی ۳۵۴ فوت و غربی ۳۷۹ فوت است. بخش اصلی شامل دو کانال کشتیرانی است: یک اسپن تعلیقی ۳٬۲۰۰ فوتی (با اسپن اصلی ۱٬۶۰۰ فوت و ارتفاع ۱۸۶ فوت برای عبور کشتیها) بر روی کانال غربی و یک کانتیلور تروس ۶۹۰ فوتی بر روی کانال شرقی. منحنی غربی پل برای عبور ۹۰ درجهای از کانال کشتیرانی، طبق الزامات سپاه مهندسان ارتش ایالات متحده، طراحی شده است.
در سالهای ۱۹۸۶-۱۹۸۸، عرشه اسپن شرقی تعویض شد و در ۲۰۰۶-۲۰۱۰، اسپن غربی نوسازی گردید. در سال ۲۰۱۵، سیستم رطوبتزدایی کابل اصلی نصب شد که اولین سیستم از نوع خود در آمریکای شمالی بود و از فناوریهای اروپایی و ژاپنی الهام گرفته شده است.
اداره حملونقل مریلند (MDTA) پل را مدیریت میکند. ترافیک روزانه متوسط ۶۱٬۰۰۰ وسیله نقلیه است و در فصل تابستان شلوغتر میشود. عوارض شرقی ۶ دلار (۴ دلار با E-ZPass) است و غربی رایگان از سال ۱۹۸۹. از ۱۲ مه ۲۰۲۰، عوارض تمامالکترونیک شده و از E-ZPass یا ویدیو تولینگ استفاده میشود. لاینها با سیگنالهای هوایی کنترل میشوند و امکان ترافیک دوطرفه در زمان بسته شدن وجود دارد. دروازههای خودکار از سال ۲۰۲۲ نصب شده و سرعت در لاینهای معکوس به ۴۰ مایل در ساعت کاهش مییابد.
در دهه گذشته، بیش از ۱۷۵ میلیون دلار برای ایمنی و امنیت هزینه شده است. اطلاعات ترافیک واقعی از طریق BAYSPAN (شماره ۱-۸۷۷-۲۲۹-۷۷۲۶) در دسترس است و بستن لاینها برای هفتههای فوریه ۲۰۲۶ برنامهریزی شده.
پل چسپیک بی ترسناک
این پل به دلیل ارتفاع، عرض کم، عدم شانه، گاردریلهای پایین و بادهای شدید، یکی از ترسناکترین پلهای جهان محسوب میشود. چهار بار به دلیل بادهای بیش از ۵۵ مایل در ساعت بسته شده: طوفان ایزابل (۲۰۰۳)، ایرنه (۲۰۱۱)، سندی (۲۰۱۲) و نورایستر (۲۰۱۳). در ۱۰ اوت ۲۰۰۸، تصادف کامیونی منجر به سقوط و مرگ شد و خوردگی گاردریلها را آشکار کرد که تعمیر شد. در ۲۴ ژوئن ۲۰۲۴، ترافیک برای عبور کشتی MV Dali متوقف شد. بیش از ۷۵ خودکشی تا ۱۹۹۵ ثبت شده است.
در مارس ۲۰۲۵، MDTA به توصیههای NTSB پس از حادثه کشتی دالی پاسخ داد و سیستمهای حفاظت پیر را ارزیابی میکند.
پل رشد ساحل شرقی را تسریع کرد و شهرستان کوئین آنز را به بخشی از منطقه شهری بالتیمور-واشنگتن تبدیل نمود. اوشن سیتی از شهری کوچک به دومین شهر تابستانی مریلند تبدیل شد. از نظر زیستمحیطی، ساخت آن بر اکوسیستم خلیج تأثیر گذاشت، اما مطالعات مدرن بر کاهش اثرات تمرکز دارند. اقتصادیاً، پل هزاران شغل ایجاد کرده و گردشگری را تقویت نموده است.
ترسناکترین پل آمریکا
با پیشبینی افزایش ۴۰ درصدی ترافیک تا ۲۰۲۵، مطالعه برای اسپن سوم انجام شده است. در دسامبر ۲۰۲۵، MDTA گزینه C (۶-۸-۶ جنوبی) را تأیید کرد: جایگزینی اسپنهای موجود با دو سازه چهارلاینه جدید با شانه کامل، و حذف قدیمیها پس از ساخت. ارتفاع ناوبری افزایش مییابد و هزینه تخمینی ۱۴٫۸ تا ۱۶ میلیارد دلار است. پیشنویس EIS در ژانویه ۲۰۲۶ بررسی عمومی میشود و شنیدنها در فوریه برگزار خواهد شد. طراحی از بهار ۲۰۲۸ و ساخت احتمالی از تابستان ۲۰۳۲ آغاز میشود.
پل چسپیک بی ترافیک
پل در سال ۱۹۵۲ سومین پل طولانی جهان بود.
منحنی آن برای عبور مستقیم از کانال کشتیرانی طراحی شده است.
بیش از صدها هزار کشتی بدون حادثه از زیر آن عبور کردهاند.
در سال ۲۰۲۶، جلسه عمومی Tier 2 NEPA در ۱۲ فوریه در دبیرستان کنت آیلند برگزار میشود.
این پل نه تنها یک مسیر حملونقل است، بلکه نمادی از اراده انسانی برای غلبه بر موانع طبیعی به شمار میرود.
1. پل چسپیک بی کجاست و چه کاربردی دارد؟
پل چسپیک بی (Chesapeake Bay Bridge) در ایالت مریلند آمریکا قرار دارد و خلیج چسپیک را به هم متصل میکند. این پل ساحل شرقی (مناطق روستایی و ساحلی) را به ساحل غربی (نزدیک آناپولیس و منطقه بالتیمور-واشنگتن) وصل کرده و بخشی از بزرگراه US 50 و US 301 است. روزانه هزاران خودرو از آن عبور میکنند و نقش مهمی در گردشگری و اقتصاد منطقه دارد.
2. چرا پل چسپیک بی را ترسناک میدانند؟
این پل به دلیل ارتفاع زیاد (تا حدود ۱۸۶ فوت در بخش تعلیقی)، عرض کم جاده، نبود شانه اضطراری، گاردریلهای نسبتاً پایین و بادهای شدید خلیج، یکی از ترسناکترین پلهای آمریکا شناخته میشود. بسیاری از رانندگان از ارتفاع و احساس لرزش در بادهای شدید احساس ترس میکنند.
3. عوارض عبور از پل چسپیک بی چقدر است؟
عوارض فقط در جهت شرقی (از غرب به شرق) دریافت میشود. از سال ۲۰۲۰ عوارض تمامالکترونیک شده و مبلغ آن ۶ دلار برای خودروهای سواری است (۴ دلار با دستگاه E-ZPass). جهت غربی (از شرق به غرب) از سال ۱۹۸۹ رایگان است.
4. آیا پل چسپیک بی در حال حاضر دو پل دارد یا قرار است پل جدیدی ساخته شود؟
در حال حاضر دو پل موازی (اسپن شرقی ۱۹۵۲ و اسپن غربی ۱۹۷۳) وجود دارد. طبق برنامههای اداره حملونقل مریلند (MDTA)، قرار است پلهای قدیمی برداشته شوند و دو پل جدید چهارخطه با شانه کامل جایگزین شوند. طراحی از سال ۲۰۲۸ و ساخت احتمالی از سال ۲۰۳۲ آغاز خواهد شد.
5. طول پل چسپیک بی چقدر است و چرا منحنی دارد؟
هر یک از دو پل حدود ۴٫۳ مایل (حدود ۷ کیلومتر) طول دارند. پل دارای یک منحنی مشخص است که به دستور سپاه مهندسان ارتش آمریکا طراحی شده تا کشتیها بتوانند از کانال کشتیرانی غربی به صورت مستقیم و ایمن عبور کنند.
پل چسپیک بی بیش از هفت دهه است که نه تنها یک شاهکار مهندسی، بلکه نمادی از پیوند میان طبیعت و پیشرفت انسانی در ایالت مریلند به شمار میرود. این پل با چالشهای فراوان از جمله بادهای شدید، ترافیک سنگین فصلی و نگرانیهای ایمنی روبهرو بوده، اما همچنان هر روز هزاران نفر را با اطمینان از یک ساحل به ساحل دیگر منتقل میکند. در حالی که برنامههای بلندمدت برای جایگزینی پلهای قدیمی با سازههای مدرنتر و ایمنتر در حال پیگیری است، پل چسپیک بی همچنان یکی از خاطرهانگیزترین مسیرهای رانندگی آمریکا باقی خواهد ماند؛ مسیری که برای برخی هیجانانگیز، برای برخی ترسناک و برای همه، نشانهای از اراده انسان در غلبه بر موانع طبیعی است.
گرد آوری:بخش گردشگری بیتوته
