طی سال‌های گذشته مطالب و موضع‌گیری‌هایی درباره سوء مدیریت رفیقدوست درباره وضعیت جانبازان منتشر شد که او در خاطراتش در این‌باره توضیحاتی داده و می‌گوید گزارش‌های متعددی به دستش می‌رسید که چندنفر به‌عنوان جانباز اعصاب و روان برای مردم مزاحمت ایجاد کرده‌اند. شکایت‌هایی در دادسرا مطرح بود که آن‌ها سراغ افراد صاحب کارخانه و شرکت رفته‌اند، اگر کسی جوابشان را نداده، در و پنجره‌ها را شکسته‌اند. او می‌گوید چون از اول جنگ با رزمنده‌ها بزرگ شده بودم می‌گفتم این‌کار، کار جانباز نیست. در نتیجه حکمی صادر کرد که مصرف داخلی داشت، منتها دست یکی از روزنامه‌ها افتاد و موجی علیه او به راه انداخت.

 

رفیقدوست می‌گوید در نتیجه چنین‌وضعی به مسئول بخش جانبازان نامه‌ای با این‌مضمون نوشت: عزیزان جانباز اعصاب و روان اگر به مرحله‌ای می‌رسند که موجب آزار دیگران می‌شود از دو حال خارج نیستند؛ یا واقعا جانبازند، که جایشان توی کوچه و خیابان نیست، باید در بیمارستان بستری شوند و تحت معالجه قرار بگیرند. یا کسانی هستند که خودشان را به جانبازی زده‌اند؛ این‌ها هم نباید در کوچه و خیابان باشند، باید به کمیسیون پزشکی معرفی شوند، اگر تشخیص دهند جانباز نیستند تحویل قانون بشوند. همین بخشنامه باعث شد هفتادهشتاد درصد از کسانی که می‌خواستند با اسم جانباز سوءاستفاده کنند، در بروند. البته همان‌موقع جانباز داشتیم که به او فشار آمده بود، تعادل روحی نداشت، می‌آمد شیشه‌ها را می‌شکست، او را به بیمارستان می بردیم.

 

 

رفیقدوست می‌گوید عده‌ای جانباز نبودند و ادعای جانبازی می‌کردند. او درباره مساله سهمیه دانشگاه برای جانبازان هم می‌گوید اگرچه قانون به حق برای جانبازان و رزمندگان در پذیرش دانشگاه‌ها امتیاز گذاشت، ولی خیلی از دانشجوهای جانباز از آن امتیاز استفاده نکردند و با نمرات بالا وارد دانشگاه شدند. در حال حاضر پزشکان و استادان متعددی داریم که از جمع جانبازان هستند.

 

 

وزیر سپاه در سال‌های جنگ درباره حادثه سوءقصدی که ۲۴ شهریور ۱۳۷۷ در محل کارش به او شد می‌گوید در صحنه حادثه، در مجموع ۳۴ تیر شلیک شد و اولین‌کسی هم که پس از حادثه با او تماس گرفت و جویای احوالش شد، سیدمحمد خاتمی رئیس‌جمهور وقت بود که از سلامتی‌اش اظهار خوشحالی کرد و افرادی را برای کمک به او اعزام کرد.

 

 

با توجه به بحث ترور رفیقدوست بد نیست به این‌خاطره او هم اشاره کنیم که شهید علی صیاد شیرازی دو هفته پیش از شهادتش برای دیدار با او به دفتر کارش آمده و سخنان جالبی گفته است. در آن‌روز هنوز جای گلوله‌های شلیک‌شده در سوءقصد به رفیقدوست روی دیوار بوده است.

 

صیاد شیرازی در این‌دیدار به رفیقدوست گفت «خداکند آخر کارمان شهادت باشد! بیا دوتایی دعا کنیم من دعا می‌کنم تو شهیدی شوی تو هم دعا کن من شهید شوم.» رفیقدوست نیز در پاسخ گفت «دعا می‌کنم هر دویمان عاقبت به خیر شویم چرا دعا کنیم شهید شویم؟» صیاد شیرازی نیز گفت «ولی من مشتاق شهادتم.»