به گزارش مشرق، اسکات بسنت، وزیر خزانهداری دولت ترامپ، در اظهاراتی گفته است که «لغو تحریمهای نفتی ایران مثل دادن هویج به آنهاست... این یک هویج است که ما همیشه میتوانیم آن را پس بگیریم. ما میخواهیم آنها ببینند که نداشتن تحریمها چه حسی دارد.»
این جملات، اقرارنامهای راهبردی و ناخواستهاند. درست به همین دلیل باید زیر پوست این اهانت را شکافت و شیوه مواجه آمریکا را شناسایی کرد.
نگاه ارباب و بردهای که همیشه خاکستر شده
اظهارات بسنت همان نگاه بالابهپایینی است که در برابر ملت ایران بارها آزموده شده و هر بار با سر به صخره کوبیده شده است.
چنگیز را به یاد آورید که با شمشیر آمد، اما نوادگانش شاگرد خط و فرهنگ پارسی شدند. صدام را ببینید که با تکبر، ایران را «کلنگی» خواند و آخرش در سوراخی تاریک، پریشان و بدبخت به پایان رسید. روسای جمهور پیشین آمریکا هم آرزوی زانو زدن این ملت را به گور بردند.
ملت ایران ثابت کرده است هر کس با چنین نگاهی وارد شده، سرنوشتی بهتر از آن متکبران نداشته است. هویجبازی آقای بسنت، تکرار همان توهم کهنه است.
اعتراف رسمی به بدعهدی
«این یک هویج است که ما همیشه میتوانیم آن را پس بگیریم.» وزیر خزانهداری آمریکا بیآنکه بخواهد، دقیقاً همان چیزی را فریاد میزند که ایران سالهاست میگوید: وعدههای آمریکا تضمین ندارد و هر امتیازی یک تله است.
برجام یک کلاس درس تمامعیار بود؛ تحریمها را لغو کردند، ایران به تعهداتش عمل کرد، اما با یک امضای ترامپ همان هویج را قاپیدند و تحریمها را چندلایهتر برگرداندند. حالا خودشان میگویند «همیشه میتوانیم پس بگیریم».
مذاکره، ادامه همان جنگ اقتصادی با طعم هویج
بسنت پرده از یک واقعیت تلخ برمیدارد، در قاموس آنها، جنگ و مذاکره دو لبه یک قیچی برای فلج کردن اقتصاد ایراناند. صریح میگوید که آنچه با فشار حداکثری و جنگ تحریمی نتوانستند بگیرند، حالا در پوشش مذاکره و «هویج» نشانه گرفتهاند.
یعنی مذاکره برایشان ابزار صلح نیست، تغییر میدان نبرد است؛ از میدان تحریم مستقیم و جنگ به میدان تطمیع فریبنده.
آنها نیامدهاند توافق کنند، آمدهاند کاری کنند که جنگ اقتصادی شکستخوردهشان را با یک مکانیزم روانی جدید به سرانجام برسانند.
هویج نفتی، تله شکستن محور ایران و چین
لغو موقت تحریمهای نفتی، هویجی نیست که از سر گشادهدستی جلو ایران گرفته باشند. هدف، تنفسی مصنوعی و کنترلشده برای سست کردن پیوند راهبردی ایران و چین است. تنفسی که شیر آن در دست واشنگتن است .
اگر ایران اندکی زیر چتر «مجوز نفتی آمریکا» صادرات کند، واشنگتن همزمان اهرم فشار بر پکن را برای کاهش خرید نفت از ایران تیز میکند و هم رشته اعتماد تهران-پکن را پنبه میسازد.
این «تنفس» در واقع دامی است که مسیر تهویه واقعی اقتصاد ایران را نه در شرق، که در ارادهٔ یک مقام آمریکایی تعریف میکند؛ همان که میگوید فردا آن را «پس میگیرم».
تاریخ نشان داده ملتی که متکبران را خاکنشین کرده، اهانت یک وزیر خزانهداری را به سخره میگیرد و از دل آن، نقشه واقعی آنها را رو میکند. هویجتان مسموم است آقای بسنت و ایرانیها ما گرسنهٔ فریب نیستیم.
