همشهری آنلاین: امسال، گوشهبهگوشه این خاک داغدار دخترکانی است که عروسکهایشان زیر آوارهای آغشته به باروت جا مانده است؛ تصاویری تلخ که تجسم آن را میتوان در مزار دانشآموزان شهید مدرسه شجره طیبه میناب دید.
امسال وقتی مداح از غربت و چشمانتظاری خانوادهها سخن میگوید، چشمها بیاختیار به پدران و مادرانی دوخته میشود که با عکس فرزندانشان به هیأت آمدهاند. در آخرین شب عزاداری و در جوار محل شهادت قائد شهید ملت، وقتی مجلس غرق در گریه میشود، دیگر مرز میان مصیبتها از بین میرود؛ معلوم نیست این اشکها تنها برای مظلومیت کربلاست یا برای زخمهای تازهای که بر پیکر وطن نشسته است.
انگار رسم این سرزمین همین است؛ هر زمان که داغها سنگینتر میشود، محرم از راه میرسد. هر وقت دلها خستهتر میشوند، صدای «یا حسین» بلند میشود. و هر وقت مردم احساس میکنند چیزی از دست رفته است، دوباره زیر بیرق سیاه عزای امام حسین(ع)، یکدیگر را پیدا میکنند. محرم امسال مأمنی برای پدرانی است که سکوتشان از اشک سنگینتر است و مادرانی که هنوز با قاب عکسها نجوا میکنند.
این قابها، داستان مردمی است که عمیقترین زخمهایشان را به عاشورا پیوند میزنند و از دل آوار، حرمی برای ایستادگی میسازند. مردمی که یک سال دیگر از تاریخشان را با جنگ و فقدان پشت سر گذاشتهاند. اینجا ایران است؛ سرزمینی که در آن، هر محرم، پناهگاهی برای داغهای بیپایان است.
تجسم سرخ «عطش تا آتش» در فسا
بزرگترین تعزیه میدانی کشور در تپه صاحبالزمان(عج) روستای صحرارود. در این آیین حماسی، راویان علاوه بر مصیبت کربلا، صحنه پرواز فرشتگان کوچک مدرسه شجره طیبه میناب را بازآفرینی کردند تا تصویرگر زنده بودن فرهنگ ایثار و مقاومت باشند.
عاشورا در مقتل کوچک میناب
معراج و مزار مطهر دانشآموزان شهید مدرسه شجره طیبه، در روز عاشورا میزبان زائران سوگواری بود که اشکهایشان را نذر غربت کربلا میکردند. این خاک متبرک امسال خود روضهای مجسم و مصور از تجلی مظلومیت بود.
وداع در جوار قائد شهید
ششمین و آخرین شب سوگواری سیدالشهدا(ع) در شب شهادت امام سجاد(ع)، با حضور بیشمار دلدادگان در محل شهادت قائد شهید، آیتاللهالعظمی سیدعلی حسینی خامنهای برپا شد تا یادآور پیوند ناگسستنی پیروان عاشورا با رهبر سرخکفنشان باشد.
نجوای عزا بر دیوارهای مجروح ارگ
اقامه ماتم دهه اول محرم با نوای حاج منصور ارضی در مسجد ارگ تهران. این آستان آسیبدیده از بمبارانهای جنگ ۴۰روزه، با پرچمهای سیاه و اشک عزاداران، بار دیگر به پناهگاهی برای دلهای بیقرار بدل شد.
