فرانسیس فورد کاپولا کارگردان سرشناس در ماههای گذشته بارها به سیستم استودیویی هالیوود حمله کرده است. او هالیوود را متهم کرده که دیگر ریسکپذیر نیست و به جای تولید هنر، به دنبال بازتولید فرمولهای تکراری و نمونههای اولیه برای کسب سود خالص است. از سوی دیگر رسانههای معتبر جهان نیز در این دوران حملات و انتقادات تندی را به ساختار فعلی هالیوود وارد کردهاند.
محور اصلی این انتقادات، ترس هالیوود از ریسکپذیری، کاهش کیفیت فیلمهای بلاکباستری، بحران اقتصادی و ورود بیرویه هوش مصنوعی است.
«انکلر» در گزارشهای اخیر خود ساختار مدیریتی هالیوود را به شدت نقد کرد. اَنکلر با انتشار گزارشهایی درباره ریزش موقعیتهای شغلی و ورود پنهانی هوش مصنوعی به استودیوها هالیوود را متهم کرد که خلاقیت انسانی را قربانی کاهش هزینهها کرده و با تکیه بر مدیران اقتصادی صنعت سینما را به سمت یک فروپاشی عامدانه میبرد.
گاردین نیز در تحلیلهای اخیر خود به بررسی افت شدید مخاطبان سینما و تغییر ذائقه نسل جدید پرداخت. این رسانه نوشت هالیوود دیگر آن صنعت جادویی و جذاب سابق نیست؛ چرا که غولهای فناوری مدل سنتی سینما را نابود کردهاند. گاردین اشاره کرد که استودیوهای بزرگ با ساخت دنبالهها و بازسازیهای بیروح مخاطب جوان را فراری دادهاند و پیروزی فیلمهای مستقل و کمهزینه یوتیوبرها یا کارگردانان نوظهور در باکسآفیس امسال، پوزخندی به سیستم میلیارد دلاری اما توخالی هالیوود است.
ماجرا آنقدر داغ شده است که حتی رسانههای جریان اصلی درون هالیوود هم شروع به انتقاد کردهاند. هالیوود ریپورتر در گزارشهای مربوط به فستیوالهای کن و برلین فاش کرد که استودیوهای بزرگ هالیوود از ترس منتقدان سرسخت و نقدهای منفی، فیلمهای بزرگ خود را به این فستیوالها نمیآورند. این رسانه هالیوود را بابت ترس از مواجهه با نقد واقعی و پناه بردن به کمپینهای تبلیغاتی کاملا کنترلشده و روباتیک سرزنش کرد.
همچنین در این ماهها موج جدیدی از انتقادات نویسندگان و کارگردانان علیه مدیران ارشد استودیوهای هالیوودی شکل گرفته است. سینماگران هالیوود را متهم میکنند که با پافشاری بر استفاده از هوش مصنوعی و تصمیمگیریهای صرفا اقتصادی در حال نابود کردن خلاقیت انسانی در سینما هستند. دیروز کریستوفر نولان کارگردان سرشناس هم به صف منتقدان هالیوود پیوست و گفت محتاطانه رفتار کردن در ساخت فیلمهای جریان اصلی موثر نیست چون مخاطب دنبال چیزهای جدید است.
او در مصاحبه با نیویورک تایمز گفته است استودیوهای هالیوودی باید در فیلمهای پرفروش ریسک بیشتری وارد کنند، زیرا مخاطبان به شدت دنبال چیزهای جدید هستند.
نولان گفت اگر واقعا به سینما و تاریخ سینما علاقه داشته باشید متوجه میشوید که برای موفقیت باید ریسک کرد. بزرگترین خطر، رفتار محتاطانه است. این نوع کار در فیلمهای جریان اصلی معمولا کارساز نیست. مخاطب دنبال چیز جدید است.
نولان با یادآوری فیلم پرفروش سال ۲۰۰۰ خود «یادگاری» و واکنش همسر و تهیهکنندهاش اما توماس، خاطرهای تعریف کرد و گفت: او با فیلمنامه خوب کنار آمد، اما احساس میکرد که ساختار فیلم به صورت وارونه ریسک زیادی دارد.
او افزود: توانستم به او بگویم: «نه، من میتوانم این کار را انجام دهم». فیلمسازان زیادی هستند که میتوانند این کار را سادهتر انجام دهند تا کمتر ریسک کنند، اما در واقع داشتن چیزی جدید برای ارائه، ریسک را کاهش میدهد و به شما امکان میدهد تا راهی برای نشان دادن تمایز خودتان داشته باشید.
نولان توضیح داد: اگر ما سعی میکردیم آن را به افرادی بفروشیم که درکش نمیکردند، او کاملا حق داشت اما در نهایت فیلم به دست مخاطب رسید و از آن قدردانی کرد. ریسک متوجه واسطهها - سرمایهگذاران و استودیو - است تا در نهایت بتوانید به مخاطب برسید.
کارگردان «تلقین» درباره «ممنتو» یا «یادگاری» گفته است: ارائه این فیلم برای توزیعکنندگان هم کار سختی بود، اما در نهایت مخاطبان خود را پیدا کرد.
