همشهری آنلاین_ فاطمه عسگری نیا: در گوشه و کنار شهر، از شمال تا جنوب و از شرق تا غرب، نشانههای این میزبانی به چشم میخورد؛ پارچههای مشکی که بر سردر خانهها، مغازهها و ساختمانها نصب شدهاند، پرچمهای عزا که در باد تاب میخورند و مردمی که انگار هر کدام، مسئولیتی شخصی برای برگزاری باشکوه این مراسم بر عهده گرفتهاند. اما آنچه این روزها بیش از هر چیز جلب توجه میکند، نه فقط سیاهپوش شدن شهر، که شور مردمی برای میزبانی است؛ میزبانی از عزادارانی که برای بدرقه رهبر شهیدشان راهی تهران شده اند.
یک افتخار است میزبانی ما
در شبکههای اجتماعی، گروههای محلی و مساجد، از روزها قبل فراخوانهای مردمی یکی پس از دیگری منتشر کرده؛ خانوادههایی که از هفته گذشته خانه هایشان را اب و جارو کرده اند برای میزبانی از زائران شهرستانی. یکی میزبان قوم و خویش خود است یکی میزبان غریبه های آشنا. یکی از شهروندان تهرانی در مسجدی در مرکز تهران میگوید: «سالها آرزو داشتیم مثل مردم شهرهای مسیر اربعین، ما هم روزی میزبان زائران سیدالشهدا باشیم. همیشه با حسرت موکبها و مهماننوازی مردم عراق را میدیدیم. حالا قسمت ما شده که میزبان عزاداران رهبر سید و شهیدمان باشیم. این برای ما یک افتخار است، نه یک مسئولیت.»
تهران خانه بزرگ ایران
تهران این روزها بیش از هر زمان دیگری شبیه یک خانه بزرگ شده است؛ خانهای که درهایش را به روی میلیونها مهمان عزادار باز کرده و مردمش با تمام توان تلاش میکنند تا نشان دهند که میزبانی از عاشقان و دلدادگان رهبر شهیدشان، نه یک مسئولیت، که یک افتخار است. حرف همه مردم هم همین است میزبان دلدادگان سیدشهیدیم!
در کنار این موج مردمی، گروههای داوطلب نیز فعالیتهای گستردهای را آغاز کردهاند. بسیج محلات، هیئتهای مذهبی، گروههای جهادی و جوانان داوطلب، از روزها قبل برنامهریزی برای خدماترسانی به زائران را آغاز کردهاند. برخی مسئول ساماندهی اسکان شدهاند، برخی برای راهنمایی و هدایت جمعیت اعلام آمادگی کردهاند و برخی دیگر، وظیفه تأمین و توزیع نذورات و خدمات رفاهی را بر عهده گرفتهاند.
همه آماده ایم
نانواییها نیز در بسیاری از مناطق تهران اعلام کردهاند که در روزهای برگزاری مراسم، با تمام ظرفیت خود فعالیت خواهند کرد تا نیاز زائران تأمین شود. برخی مراکز خدمات عمومی، حسینیهها، مساجد و مجموعههای فرهنگی نیز در حال آمادهسازی فضاهای خود برای پذیرایی و اسکان عزاداران هستند.
فضای شهر، در یک روز مانده به مراسم تشییع هر ساعت رنگ و بوی بیشتری از یک مراسم ملی و مردمی به خود گرفته است. در بسیاری از محلهها، ساکنان با نصب پارچههای مشکی و تصاویر رهبر شهید، کوچهها و خیابانهای خود را سیاهپوش کردهاند. گویی هر خانه، خود را بخشی از این مراسم بزرگ میداند و هر خانواده، سهمی در برگزاری آن برای خود قائل است. گفتگوی عامیانه مردم در معابر و مغازه ها و کوچه ها و خیابانها از امادگی خود برای میزبانی از میهمانان استانهایی است که قرار است در منطقه شان ساکن شوند.
ادای دین عاشقانه
شاید سالها بعد، وقتی از روزهای تیرماه و آن وداع بزرگ سخن گفته شود، آنچه بیش از همه در حافظه جمعی مردم باقی بماند، نه فقط عظمت جمعیت، که همین صحنههای صمیمانه و مردمی باشد؛ صحنههایی از مردمی که سالها آرزو داشتند روزی میزبان زائران اربعین باشند و اکنون، با چشمانی اشکبار و دلهایی داغدار، میزبان عزاداران رهبر شهید خود شدهاند؛ میزبانی که برای آنها نه یک وظیفه، که ادای دینی عاشقانه به رهبرشان است.
