به گزارش ایسنا درخت بلوط گونه‌های زیادی دارد و در ایران نیز گونه­‌های متعددی از آن وجود دارد، به‌صورت غالب در جنگل‌های هیرکانی چهار نوع از آن با نام‌های کر مازو، بلند مازو، اوری و سفید مازو دیده می‌شود.

کَر مازو (Quereus atropatana) درختی است متوسط با تاج تقریبا مخروطی گاهی نیز به‌صورت درختچه دیده می­‌شود، اغلب در ارتفاعات کم دیده می‌شود و جلگه‌ای است.

بلند مازو (Quercus castoneifolia) درختی است بلندقامت که ارتفاع آن به ۴۰ متر بالغ می‌­شود. در درختان کهنسال در پایین تنه درخت گورچه‌­هایی ظاهر شده است و مقطع تنه آن را سینوسی شکل می­‌سازد، در میان‌بند و ارتفاعات بالا دیده می‌شود.

درخت اوری (Quercus macranthera) مخصوص ارتفاعات زیاد و مرزهای فوقانی جنگل­های خزر است.

سفید مازو (Quercus petraea) درختی بزرگ با شاخه­‌های خزی و جوانه­‌های صاف و قهوه‌­ای رنگ روشن و نوک کشیده و پوست شیاردار و روشن است.

بلوط به عنوان نماد تاب آوری ایران، نمایانگر قدرت و استقامت در برابر چالش‌هاست. این درخت با عمر طولانی و توانایی سازگاری با شرایط سخت اقلیمی، به عنوان نمادی از پایداری فرهنگی و طبیعی ایرانیان شناخته می شود.

ریشه‌های عمیق این درخت نشاندهنده ارتباط انسان با زمین و طبیعت است و برگ‌های آن به عنوان نشانه‌ای از زندگی و تجدید حیات تلقی می‌شوند. به همین دلیل بلوط نه تنها نمادی از قدرت بلکه نمایانگر امید و تجدید نیز به شمار می‌آید.

بر اساس اطلاعات اداره کل منابع طبیعی استان مازندران، بلوط کهنسال مازندرانی حدود ۶۰۰ تا ۱۰۰۰ سال قدمت دارد. قامت بلند آن با ارتفاعی نزدیک به ۶۲ متر، قطر تنه‌ای حدود ۵.۶ متر و گستره تاجی نزدیک به ۸۰۰ مترمربع، آن را در زمره شاخص‌ترین و مرتفع‌ترین درختان بلوط کشور قرار داده است.

اهمیت این میراث طبیعی تنها به ابعاد و قدمت آن محدود نمی‌شود. بلوط کهنسال مازندران، ذخیره‌ای ارزشمند از تنوع ژنتیکی جنگل‌های هیرکانی و زیستگاهی برای گونه‌های متعدد گیاهی و جانوری است و نقشی مهم در پایداری اکوسیستم این جنگل‌های باستانی ایفا می‌کند.

در راستای صیانت از این گنجینه طبیعی، این درخت ارزشمند در مهرماه سال ۱۳۹۸ به عنوان اثر طبیعی ملی به ثبت رسید تا حفاظت از آن، گامی مؤثر در پاسداری از میراث طبیعی کشور باشد.

انتهای پیام