به تأخیر انداختن فرزندآوری در جوامع امروزی، تبعات گستردهای برای سلامت عمومی داشته است. تحقیق جدید نشان میدهد که تا ده سال آینده، آمار ناباروری در میان زنان در سطح جهان به مرز ۸۰ میلیون نفر خواهد رسید که نشاندهنده افزایش تقریباً ۱.۵ برابری نسبت به سال ۲۰۲۳ است. این مسئله خاموش، به ویژه زنانی را که در سنین بالای ۳۵ سال قرار دارند، تحت تأثیر قرار خواهد داد.
براساس گزارش یورونیوز، آمار ناباروری در سالهای اخیر روند صعودی داشته و این موضوع در میان زنان ۳۵ تا ۴۹ ساله مشهود است. پیشبینی میشود که تعداد موارد ناباروری در این گروه سنی از حدود ۵۳ میلیون و ۶۰۰ هزار نفر در سال ۲۰۲۳، با یک جهش شدید به ۸۰ میلیون نفر در سال ۲۰۳۶ برسد. در این میان، انتظار میرود زنانی که در بازه سنی ۳۵ تا ۳۹ سال قرار دارند، تندترین شیب افزایش ناباروری را تجربه کنند.
محققان دانشگاه علوم پزشکی چونگکینگ چین میگویند عامل اصلی این پدیده، کاهش ذخیره تخمکها با افزایش سن و توانایی افراد برای باروری است. این روند بیولوژیکی باعث کاهش شانس بارداری، افزایش خطر سقط جنین و پایینآمدن نرخ موفقیت در استفاده از فناوریهای کمکباروری میشود. محققان در این گزارش نوشتهاند که با تسریع روند پیری جمعیت و گذارهای اجتماعی و اقتصادی، تعداد زنانی که در معرض خطر ناباروری ناشی از افزایش سن قرار میگیرند، درحال افزایش است.
در این تحقیق، دانشمندان چینی با بررسی دقیق دادههای مطالعه Global Burden of Disease در سال ۲۰۲۳ که شامل اطلاعات ۲۰۴ کشور و منطقه در بازه زمانی ۱۹۹۰ تا ۲۰۲۳ بود، متوجه شدند که آمار ناباروری در کشورهای توسعهیافتهتر بیشترین میزان رشد را داشته است.
در بسیاری از کشورهای با درآمد متوسط و درحال توسعه، ناباروری به دلیل همزمانی چندین تغییر اجتماعی و جمعیتی درحال تبدیل شدن به یک پدیده بسیار رایج است. امروزه افراد دیرتر ازدواج میکنند و تلاش برای فرزندآوری را به تعویق میاندازند؛ بهطوریکه زنان بیشتری در اواخر دهه ۳۰ و دهه ۴۰ زندگی خود همچنان خواهان تجربه بارداری هستند.
البته افزایش آگاهی عمومی درباره مشکلات باروری باعث شده است تا زوجهای بیشتری برای حل مشکلات خود به دنبال کمکهای پزشکی باشند. بااینحال، در بسیاری از این جوامع، آزمایشها و درمانهای باروری همچنان گرانقیمت، محدود یا دور از دسترس هستند.
«روسیو نونیز کالونگه» (Rocío Núñez Calonge)، زیستشناس و متخصص باروری که در این مطالعه حضور نداشته است، اعتقاد دارد که افزایش ناباروری در میان زنان مسنتر را نمیتوان صرفاً با گسترش گزینههای درمان کمکباروری حل کرد. او با اشاره به کشوری مانند اسپانیا، یادآور میشود که دولتها باید به عوامل اجتماعی تأثیرگذار بر تأخیر در مادرشدن نیز بپردازند. به گفته او، مسائلی مانند ایجاد تعادل میان کار و زندگی شخصی، تأمین ثبات اقتصادی و حمایتهای نهادی از مادرشدن در سنین پایینتر، از جمله اقدامات الزامی برای مقابله با این بحران هستند.
یافتههای این پژوهش در ژورنال The Lancet منتشر شده است.
