بی‌اختیاری ادرار، علاوه بر حس خجالت، کیفیت زندگی را کاهش می‌دهد. بسیاری از افراد برای پیشگیری از بروز مشکل، از ورزش، فعالیت‌های اجتماعی یا روابط صمیمانه دوری می‌کنند. برخی نیز به راهکارهای جبرانی مانند شناسایی از پیشِ محل سرویس‌های بهداشتی یا محدود کردن مصرف مایعات روی می‌آورند. هرچه دفعات نشت ادرار و حجم آن بیشتر باشد، آزار و اختلال در زندگی روزانه نیز شدیدتر خواهد بود.

خوشبختانه بی‌اختیاری ادرار قابل درمان است و افراد نباید از روی شرم یا تأخیر، از پیگیری آن خودداری کنند.

علل و عوامل خطر بی‌اختیاری ادرار معمولاً یک علت واحد ندارد و اغلب نتیجه ترکیب چند عامل است. بیماری‌هایی مانند دیابت، عفونت‌های ادراری، چاقی، وقفه تنفسی در خواب، بیماری‌های عصبی (مانند سکته مغزی یا پارکینسون)، کاهش تحرک، ضعف جسمانی، مصرف بیش از حد مایعات، دسترسی دشوار به سرویس بهداشتی و استرس می‌توانند خطر را افزایش دهند. در مردان، بزرگی پروستات و درمان‌های مرتبط با سرطان پروستات از عوامل مهم‌اند. در زنان، بارداری و زایمان، یائسگی و ضعف عضلات کف لگن نقش پررنگی دارند.

تشخیص چگونه انجام می‌شود؟ پزشک با گرفتن شرح‌حال کامل، بررسی علائم و معاینه فیزیکی به تشخیص می‌رسد. گاهی آزمایش ادرار و خون یا بررسی‌های تکمیلی مانند تست عملکرد مثانه یا مشاهده داخل مثانه لازم است.

رویکردهای رفتاری مؤثر چند تغییر رفتاری ساده می‌تواند تعداد دفعات بی‌اختیاری را کاهش دهد:

• تخلیه منظم مثانه: رفتن به سرویس بهداشتی در فواصل زمانی مشخص، خطر بروز حادثه را کم می‌کند.
• مدیریت مصرف مایعات: کاهش نوشیدن مایعات در زمان‌هایی که کنترل مثانه دشوار است (مانند قبل از جلسات یا سفر).
• شناخت مسیر سرویس بهداشتی: آگاهی از محل سرویس‌ها اعتمادبه‌نفس فرد را افزایش می‌دهد.
• تمرین عضلات کف لگن (کگل): این تمرین‌ها باعث تقویت عضلات نگهدارنده ادرار می‌شوند.
• استفاده از پد یا لباس محافظ: این وسایل اضطراب را کاهش داده و حس امنیت ایجاد می‌کنند.

منبع: healthday