به گزارش خبرنگار فرهنگی خبرگزاری تسنیم، مهران رجبی بازیگر شناخته شده سینما و تلویزیون بدرقه و تشییع رهبر شهید انقلاب را این‌گونه روایت کرد:

امروز که در میان این جمعیت عظیم برای بدرقه رهبر شهید انقلاب ایستاده‌ام، بیش از هر زمان دیگری معنای آیه‌ای را که هر روز در نماز می‌خوانیم، با تمام وجود درک می‌کنم؛ اهدنا الصراط المستقیم. ما روزی چند بار از خدا می‌خواهیم که ما را به راه راست هدایت کند، اما کمتر به این فکر می‌کنیم که پایان این راه چیست. اگر انسان در این مسیر بماند، اهل حق باشد، اهل خدمت باشد، اهل مجاهدت باشد و همه زندگی‌اش را برای رضای خدا خرج کند، زیباترین پایان همین است؛ شهادت.

شهدا، مصداق کامل «اهدنا الصراط المستقیم» هستند. آن‌قدر در این مسیر استوار قدم برمی‌دارند که خداوند، خود خریدار جانشان می‌شود. به گمان من، اگر رهبر عظیم‌الشأن ما پس از این همه سال مجاهدت، صبوری، تحمل سختی‌ها، جانبازی، خون دل خوردن و تلاش برای عزت اسلام و ایران به شهادت نمی‌رسید، انگار حق این همه بندگی و مجاهدت ادا نشده بود. شهادت، پاداشی نیست که به هر کسی عطا شود؛ هدیه‌ای است که خدا فقط به بندگان خاص و محبوب خود می‌دهد.

امروز اگرچه ما داغداریم و دل‌هایمان سنگین است، اما یقین دارم خود او از این هدیه الهی خرسند است؛ زیرا پایان راه مردان خدا همین است. قرآن از روزی سخن می‌گوید که «ذلک یوم الخلود»؛ روز جاودانگی. شهادت پایان زندگی نیست، آغاز حیاتی ماندگار است.

گاهی یک کودک با شهادتش دل‌های میلیون‌ها انسان را متحول می‌کند و گاهی یک رهبر، پس از دهه‌ها خدمت، با شهادتش راهی را که پیموده برای همیشه در تاریخ ماندگار می‌سازد. هر شهید، مأموریتی دارد و خداوند برای هر کدام تقدیری ویژه رقم زده است.

من باور دارم اندیشه‌ای که برای خدا باشد، هرگز با رفتن صاحبش از میان نمی‌رود. ممکن است جسم یک انسان از میان ما برود، اما اگر سخنش حق باشد، اگر راهش راه خدا باشد، آن اندیشه تا همیشه زنده می‌ماند. مگر امروز هنوز فردوسی با «چو ایران نباشد تن من مباد» در میان ما نیست؟ مگر مولانا و حافظ با کلامشان زنده نیستند؟ حقیقت، ماندنی است؛ چون ریشه در خدا دارد.

رهبر شهید انقلاب نیز از میان ما رفته، اما راه، اندیشه، ایمان، مجاهدت و مکتبی که برای آن عمر خود را گذاشت، باقی خواهد ماند. این‌ها چیزی نیست که با رفتن یک انسان پایان پیدا کند.

امروز در این بدرقه باشکوه، در کنار اشک‌های مردم، بیش از غم، احساس افتخار می‌کنم؛ افتخار به اینکه مردی که همه عمرش را وقف خدا، اسلام، ایران و مردم کرد، سرانجام به همان مقامی رسید که شایسته‌اش بود.

از ته دل دعا می‌کنم: خدایا، عاقبت همه ما را ختم به خیر کن. اگر لیاقت داریم، پایان زندگی ما را نیز در راه خودت و با رضایت خودت قرار بده؛ چرا که رستگاری واقعی، رسیدن به همین منزل است.

انتهای پیام/